HW404 ชวนเพื่อนปลูกถั่ว #2

posted on 29 Aug 2012 13:08 by mushroom008 in HW-Homework
 
 
 






HW404 ชวนเพื่อนปลูกถั่ว #2

ผู้ร่วมเหตุการณ์ : ยุทธศาสตร์ ปราบศัตรูพ่าย(ปืน) /ปฐพี เตวิชชาญ(ลูกปัด) @twincrystal 

 

ต่อเนื่องจากเหตุการณ์ :HW404 ชวนเพื่อนปลูกถั่ว #1

 

 

---------------------------------------------------------------------------------------------------------

 

 

 

 

 

ไม่มีใครรู้ว่าเขาเป็นใคร...

ไม่มีใครรู้ว่าเขามาทำอะไร...

ไม่มีใครรู้ว่าในสภาวะอากาศร้อนแบบนี้

 

มันจะแต่งแบบนี้มาทำไม

 

 

ปฐพี  เตวิชชาญ เดินย่างก้าวอย่างสวยงามลงจากแท็กซี่ กางร่มกันกันยูวีพร้อมสรรพ กระชับกระถาง “สีชมพู” 

เข้ามาในโรงเรียนอย่างมาดมั่น พร้อมด้วย...

 

 

ชุดนักเรียนกางเกงขายาวประมาณเข่า ถุงเท้ายาวผิดปรกติดึงมาเกยๆ กะขอบกางเกง เสื้อโค้ทแขนยาวตัวใหญ่ขนาดหนัก หมวกปีกกว้าง แว่นตาดำ และมาร์คปิดปาก

 

(ขอบคุณรูปจาก @twincrystal สมหมายจ๋าแม่แฝดจ้ะ)

 

 

กายภาพของแฝดชายอาจจะดีกว่านี้ถ้าเมื่อเช้า เขาไม่โดดแฝดหญิงทอดทิ้ง พร้อมเอาครีมกันแดดสุดรักไปซ่อน…

ดังนั้นแล้วปฐพีจึงต้องตกอยู่ในสภาพเยี่ยงนี้ในเช้าวันพฤหัส ที่อากาศร้อน และแดดแรงซึ่งเป็นสิ่งที่ไม่น่าพิสมัยเอาเสียเลย


ปฐพีกึ่งเดินกึ่งวิ่งหลบสายตาพี่ยามยอดที่มองเขาด้วยสายประหนึ่งคนแปลกหน้าก็มิปาน  เพื่อมายังสถานที่ที่นัด ยุทธศาสตร์  คู่หูปลูกถั่วที่ได้มาแบบงงๆในวันก่อนไว้

 

แฝดไทยผู้ซึ่งอารมณ์ดีอย่างยิ่งโบกมือทักทาย ชายหนุ่มผมม้าสวมแว่นที่เห็นอยู่ไม่ไกล

"ว่าไงปืน"

 

และคำทักทายที่เต็มไปด้วยมิตรภาพเต็มเปี่ยมคำแรกของยุทธศาสตร์คือ

 


"มาหาใครครับ"

 

“.....”

 

ชั่วเสี้ยวลมพัดใบไม้ไหวก่อเกิดความหงุดหงิดใจเล็กๆในใจปฐพี ด้วยความข้องใจว่าทำไมไม่มีคนจำเขาได้


"หาเอ็งแหละครับ"

 

ยุทธศาสตร์ยังคงมองเขาเหมือนคนไม่รู้จัก หนุ่มแว่นชี้ไปที่ประตู


"ถ้าโรงพัก ออกไปหน้าปากซอยแล้ว เรียกมอไซค์รับจ้างเลยครับ"

“.....”

 

ประสาคนมองโลกในแง่ดีคิดว่าเพื่อนแค่แกล้งจำไม่ได้เท่านั้น  ว่าแล้วก็ยัดกระถางสีชมพูน่ารักสดใสไปให้อีกฝ่าย

 

"อ่ะ กระถาง....ไหนอ่ะถั่ว?"

 

ยุทธศาสตร์มองชายที่สวมชุดอย่างกับว่าวันนี้มันเป็นวันที่หนาวที่สุดแห่งปีอย่างไม่เข้าใจ


"ปัดฝากมาให้เหรอครับ?"

"แล้วปัดอยู่ไหน หรือว่าเป็นพลเมืองดี ปัดรถคว่ำ?"

ยุทธศาสตร์พล่ามยาวไปเรื่อย ตามประสาคนดูไม่ออกจริงๆ  จนปฐพีค่อนข้างงงว่านี่เป็นเรื่องจริงหรือแกล้งกันแน่
แต่ทั้งนี้ทั้งนั้น...

 

"อ่อ เปล่าอ่ะน้อง แต่วันนี้พี่มาเรียนแทนปัดน่ะ" 

 

ยุทธศาสตร์มองด้วยความสงสัยหนักเข้าไปใหญ่ เพราะว่านานาอุปกรณ์บนตัวชายแปลกหน้า


"พี่แต่งตัวแปลกนะครับ"

 

แต่ไหนๆก็ไหนๆแล้ว ถึงชายแต่งตัวพิลึกคนนี้จะมาแทนเพื่อน เขาก็ต้องทำหน้าที่การปลูกถั่งบนกระถางสีชมพูให้บรรลุจนได้

"ปลูกถั่วกันเถอะครับ"

 

ปฐพีมองเพื่อนแบบไม่คิดว่ามันจะชวนคนแปลกหน้าปลูกถั่วเอาดื้อๆ

แต่ก็ไปตามน้ำกันล่ะทีนื้

 


"เครๆ ละนี่... ละเริ่มไงล่ะนี่? ขุดดิน???"


"พี่ขุดเลยครับ เดี๋ยวผมคัดถั่ว  ลอยน้ำไว้ยังไม่ได้เลือก"

ยุทธศาสตร์พูดแค่นั้น

 

แค่นั้นจริงๆ

แล้วเจ้าของร่างสูง 178 เซนติเมตรก็เดินด้วยขายาวๆนั่นไปเอาถั่วเฉย

ทิ้งปฐพีในคราบชายแปลกหน้านั่งเหวงๆ พร้อมตะโกนใจดังก้องว่า

 


เอี้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย

 

 

ไม่ตะโกนกันนาน  ปฐพีมองไปรอบเห็น จอบ เสียม.... วางอยู่ไม่ไกล


ไม่มีพลั่ว...

ไม่มีพลั่ว...

 

แล้วจะเอาอะไรตักดินล่ะพ่อคุณ?


จอบเรอะ!!  ปฐพีตะโกนก้องในใจอีกครั้ง

ว่าแล้วก็สำรวจตัวเองว่ามีอะไร เขาก็พบอุปกรณ์การทำเกษตรแบบสมชายนั่นคือ


พลั่วหมีน้อยที่ติดมากับกระถางชุดคุณหนู เซตเรามาปลูกดอกไม้กันเถอะ ของน้องสาวKiss

 

.....

 

ปฐพีนั่งพิจารณาว่านี่ตัวเองควรจะใช้เจ้าพลั่วมีน้อยติดโบว์สีชมพูนี่จริงหรือ...

แต่ในฉับพลันก็นึกได้ว่าดีกว่าใช้จอบโกยดินลงกระถางอยู่หน่อย 

ท่ามกลางแดดที่แผดจ้า  ชายหนุ่มที่เหงื่อโทรมกายภายใต้เสื้อโค้ทหนาและชุดมิดชิด

ก็ลงมือ

 

เอาพลั่วหมีน้อยสีชมพูหวานแหววตักดินKiss'

 

 

เอิ่ม

 

 

แต่ทันใดนั้นเอง...

 


"ว้อยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย"

 

 

ปฐพีทิ้งกระถางและอุปกรณ์ทั้งหมดวิ่งตรงไปยังยุทธศาสตร์ที่นั่งคัดถั่วอยู่ลิบๆ ด้วยความแตกตื่นประหนึ่งโลกนี้จะสิ้นลงตรงหน้า

 

ยุทธศาสตร์มองเห็นพี่ชายคนแปลกหน้าในชุดพิลึกวิ่งมาแต่ไกล

 

พุทธิปัญญาบังเกิด

 

นั่นมันปฐพี เตวิชชาญนี่


“อ้าว ปัด!"  

 

(เพิ่งจำได้)

 

 

ชายหนุ่มชื่อดังกล่าววิ่งมาหาพร้อมพูดด้วยความตกใจจนคำเรียงกันสับสนไปหมด

 


"มะ...มึงครับบบ"

 

:"กะ... กูผมตัดครึ่งไส้เดือน ตัดเลยนะว้อยย อีกครึ่งนึงมันอยู่เนี่ย ทำไงดี!!!"

 

ว่าแล้วชูไส้เดือนขาดครึ่งที่ดิ้นดุ๊กดิ๊กยื่นให้เพื่อนดู


 "มันต่อได้มะ???? เอากาวมาแปะมันจะหายป่ะวะ หรือต้องพลาสเตอร์ยา กะ... "

ปฐพีหันไปค้นกระเป๋าสะพายหลังของตัวเอง แล้วก็ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้

 

 

 "กุไม่ได้เอามา!"

 

 

ถ้าโลกรอบตัวแฝดขายกำลังร้อนระอุ อีกฝ่ายก็ดันใจเย็นเป็นน้ำแข็งขั้วโลก  ยุทธศาสตร์ไม่ได้อะไรกับเจ้าไส้เดือน เขายิ้มแล้วยื่นถั่วที่คัดแล้วให้ปฐพี  พร้อมทั้งอธิบายเรื่องไส้เดือน



"เดี๋ยวมันงอกเอง"

 

ว่าแล้วก็ตัดบทยิ่งกว่าเก่า


"ไปปลูกถั่วกัน”  Embarassed

 

 

“ว่าแต่นายมาตอนไหน?"

ยุทธศาสตร์ตอบแบบไม่มีความสนใจในไส้เดือนและเพื่อนที่ทำหน้าเดือดร้อนอยู่ตรงหน้าแต่อย่างใด

ปฐพีกระพริบตาปริบๆ แล้วถามอย่างไม่ค่อยแน่ใจนัก

 


"งอกเอง... แบบโทมิเอะอ่ะนะ"


"โทมิเอะคืออะไร  คล้ายมิซาเอะรึเปล่า"

.

.

.

.

สงสัยวันนี้เทพเจ้าแห่งการสื่อสารทำงานบกพร่องสุดๆไปเลย...ปฐพีพยายามอธิบายพร้อมทำหน้าหลอนประกอบ


"การ์ตูนน่ะ เป็นผู้หญิงสวยโดนหั่นเป็นต่อนๆ ละแต่ละต่อนงอกเองได้"

 

ปฐพีหน้าหลอน แต่ยุทธศาสตร์ตอบแบบหน้าตาย(มาก)


"เราว่าถ้านายไม่ถอดเสื่อโค้ทนี่ตอนนี้ นายจะตัวเหลวไม่มีชิ้นดีก่อนนะมันร้อนนะเว้ย  แล้วก็....ลืม"

 

หนุ่มแว่นยื่นช้อนปลูกที่เหมาะกับการทำเกษตรแบบคุณหนูที่ดูขึงขัง(?)ให้ปฐพี

“ลืมไปวางไว้ให้  ตรงนั้นมันมีแต่จอบ ใครจะบ้าเอาจอบตักดินล่ะเนอะ"

 

ปฐพียิ้ม หยิบช้อนปลูกไป แล้วยื่นพลั่วจิ๋วอันแสนน่ารักให้ปืนแทน  ซึ่งเจ้าตัวก็ดูจะรับไปแบบเต็มใจ(?)

 

ทันทีที่รับเจ้าช้อนปลูกมาปฐพีก็รู้สึกเหมือนอากาศอบอ้าวกำลังเริมทำพิษ  ภาพข้างหน้าเริ่มซ้อนกัน พื้นเอียงคล้ายคนจะเป็น หากแต่เขายังฝืนไว้  แล้วเดินถามคู่ปลูกถั่วที่เดินนำไปก่อนไปยังกระถาง

 

 

กลับมาที่กระถางถั่วสีชมพูน่ารักจุ๊กจิ๊ก...

 

 

ยุทธศาสตร์มองพลั่วจิ๋วแบบพิจารณาสุดชีวิต

“นี่มันสีชมพู?  ของนายเหรอ "(จริงๆแหยงมาก)


 "ชุดทำสวนเซตคุณหนู เรามาปลูกดอกไม้กันเถอะน่ะ"Money mouth

 

หลังกรอบแว่นกันแดดสีดำยุทธศาสตร์คงมองไม่เห็นสายตายัดเยียดเจ้าพลั่วน้อยสีชมพูนั่นให้

เจ้าตัวพาลคิดไปว่าเพื่อนมีน้ำใจ ถึงจะไม่ชอบสีชมพูเท่าไหร่...


"นายให้นี่เราเหรอ มันก็.....น่ารักดีนะ ขอบคุณมาก"

 

เพราะว่ายุทธศาสตร์ดันยิ้มแบบดีใจ ปฐพีเลยเข้าใจไปว่า เพื่อนดีใจที่ได้พลั่วสีแหววไป //เข้าใจไปคนละทาง

"อื้ม ไม่เป็นไร"

 

 

เริ่มเข้าช่วงสาย แดดที่ร้อนอยู่แล้วยิ่งระอุหนักเข้าไปอีก 

แต่ในที่สุดการปลูกถั่วแบบจริงจังก็เริ่มขึ้นจนได้   ยุทธศาสตร์ใช้พลั่วสีหวานตักดินลงกระถางอย่างตั้งใจ  พลันสายตาเหลือบไปเห็นเพื่อนที่ไม่รู้ว่าอารมณ์ไหนในชุดมิดชิดไปหมด

"ไม่ร้อนเหรอนายน่ะ"

 

ปฐพีตอบไปตักดินไป


"ร้อนดิ ป่ะ ทำให้เสร็จเร็วๆ ดักดินละเอาไงต่อดี"

ระหว่างที่เจ้าของชุดอันไม่น่าจะยืนได้ในแดดในช่วงสายของวันกำลังตั้งใจตักดิน  ก่อนจะเอาถั่วลงปลูกนั้น  ปฐพีก็เริ่มรู้สึกว่าตัวเองชักจะเริ่มทรงตัวไม่อยู่ แต่ยังคงพยายาม

 

ยุทธศาสตร์ค่อยๆเอาถั่วลงกระถาง ขณะเดียวกันก็คอยสังเกตอาการปฐพีไปด้วย

 

และเขารู้สึกว่ามันกำลังมีอะไรแปลกๆ

 

"นายดูไม่ค่อยสบายนะ?"

ทว่าปฐพียังคงตอบกลับมาเหมือนตัวเองสบายมาก

 


"โฮ้ยยยย สบ๊ายยยยยยยย ว่าแต่เอ็งจะเอาถั่วลงกระถางได้ยังครับคุณปืน ลงไปหมดๆ นี่ก็ได้ เดี๋ยวมันก็งอกน่า"


"งั้นเหรอ โอเค"


ว่าแล้วยุทธศาสตร์เทพรวดถั่ว