[MS]IN THE RAIN :how to the rain fall.

posted on 09 Sep 2012 02:41 by mushroom008 in MS-MainStory
 
 
 

[MS] IN THE  RAIN : how to the rain fall.

 

ผู้ที่ถูกกล่าวถึง  สิมิลัน (ปั้นทราย) รุ่น 4/ ยุทธศาสตร์ ปราบศัตรูพ่าย (ปืน) รุ่น 5

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ถ้าไม่รู้สึกแย่มากในวันแบบนี้ 

ก็คงรู้สึกดีมากๆ 

 

 

ผมภาวนาให้เป็นอย่างหลังนะ 

 

.

.

.

 

 

เย็นวันพฤหัส หลังจากทุกคนทยอยกลับกันหมดหลังทำเวรเสร็จ

มีสมาชิกชาวเวรวันพฤหัสคนหนึ่งยังคงอยู่ใต้อาคารเรียน

 

เพราะยังไม่ทันจะได้ก้าวออกไป ฝนเจ้ากรรมก็ดันเทลงมาซะก่อน

 

 

 

"อ้าว อีกแล้ว"

 

 

 

 

ยุทธศาสตร์สัมผัสได้ถึงน้ำเย็นๆที่ตกกระทบฝ่ามือ  ไม่ต้องคิดเขาตัดสินใจย้อนกลับเข้าไปในอาคารเรียนอีกครั้ง

 

 

บรรยากาศแบบนี้คุ้นๆ…

 

 

เด็กหนุ่มรู้สึกว่านี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาติดฝนแบบนี้ เหมือนมีภาพซ้อนเหตุการณ์บางอย่างที่เกิดผุดขึ้นมาในหัว

แล้วเขาก็รู้สึกทันทีว่า ทุกครั้งที่ฝนตก เขาอาจจะเจอเหตุการณ์อะไร

 

 

และเจอใครบางคน

 

 

"พี่ปั้น"

 

 

 

 

แทบไม่ต้องคิด ร่างเล็กๆของ สิมิลัน นพรัตน์ตระกูล ก็วิ่งฝ่าฝนเข้ามาอยู่ใต้อาคารเรียนกับเขาด้วย

 

"เฮ้ออ เปียกจนได้"

 

สิมิลันวางกระเป๋าลงแล้วส่ายหัวไปมา  สักพักเธอก็รู้สึกว่ามีใครบางคนกำลังจ้องอยู่ เธอเลยเงยหน้าขึ้นมา

 

 

"อ้าว น้องปืนนี่คะ"

 

 

เจอกันอีกแล้ว…

 

 

"ฮ่า ๆ ๆ ติดฝนใช่มั้ยเนี่ย"

 

สิมิลันพูดไปพลางสะบัดๆ ขยี้หัวไล่น้ำฝนออกไป

 

"เอ้อ ครับ...กำลังจะออกไป ฝนมันตกพอดี"

 

 

เหมือนสิมิลันมีพลังอันประหลาดบางอย่างที่ทำให้เขามองแล้วรู้สึกเหมือนหน้าร้อนๆขึ้นมาโดยไม่ทราบสาเหตุ

ยุทธศาสตร์ไม่เข้าใจว่านั่นเรียกว่าอาการกำลัง “เขิน” สาวตรงหน้า

 

สิมิลันหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาเช็ดตามใบหน้าลำคอของตัวเอง ปากก็ถามไปด้วย

 

"แล้วทำอะไรล่ะ ทำไมถึงกลับเย็นจัง"

 

 

"ทำเวรครับ เพิ่งเสร็จเมื่อกี้ พอลงมา ฝนมันก็...ตกซะแล้ว"

 

 

ยุทธศาสตร์ตอบรุ่นพี่ไปก็จริงแต่เขาเอาแต่มองท้องฟ้ามืดครึ้มนอกอาคารเรียน ไม่กล้าแม้แต่จะมองหน้าปั้นทรายด้วยซ้ำ  ทำไมกันนะ…

 

 

"อ๋ออ งี้นี่เอง"

 

 

ฝ่ายตอบรับพยักหน้าแบบเข้าใจ แล้วก็ก้มลงไปทำท่าจะถอดรองเท้าตัวเองออก  แต่พอนึกขึ้นได้ก็ชะงัก หันมาถามรุ่นน้องที่ขึ้นชื่อเรื่องนิยมความถูกระเบียบยิ่งกว่าใคร

 

 

 

"พี่ถอดรองเท้ากับถุงเท้านะ หวังว่าคนแถวนี้คงไม่ว่าว่าแต่งตัวไม่ถูกระเบียบหรอกมั้ง"

 

 

สิมิลันยิ้มเป็นเชิงล้อเลียน  หารู้ไม่ว่ามันทำอีกฝ่ายเกร็งจนตอบแทบไม่ถูก

 

 

"เลิกเรียนแล้วครับ แต่งตัวยังไงก็ได้ "

 

 

"ฮะ ๆ"

 

 

เหมือนได้รับคำอนุญาต สิมิลันถอดรองเท้ากับถุงเท้านักเรียนที่เปียกฝนออก   แล้วก็นั่งลงกับพื้น

ปั้นทรายหันขวับมาทางปืนด้วยสีหน้าจริงจัง

 

 

"เดี๋ยวนะ.. มันไม่ยุติธรรมอ้ะ"

 

 

"หา? ครับ"

 

 

พี่เขามาไม้ไหนเนี่ย?

 

"ทำไมพี่เปียกคนเดียวอ้ะ ปืนไม่เห็นจะเปียก"

 

 

ปั้นทรายพูดหน้ามุ่ย

 

 

"เพื่อความยุติธรม ออกไปยืนตากฝนทีสิจะได้เปียกเหมือน ๆ กัน" 

 

 

ยุทธศาสตร์เอาแต่ก้มมองตัวเองแล้วพิจารณาว่า เขาก็ไม่ได้เปียกจริงๆเลยไม่ทันเห็นว่าอีกฝ่ายแอบอมยิ้มอยู่

ว่าแล้วเขาก็ถอดเป้ของตัวเองยื่นให้คนที่นั่งอยู่กับพื้น

 

 

 

"งั้นฝากนี้แป๊บนึงครับ"

 

 

 

ว่าแล้วเด็กหนุ่มก็ตัดสินใจวิ่งออกไปนอกอาคารเรียนทันที  

 

 

 

"เฮ้ยยยยยย เดี๋ยววว พี่ล้อเล่นนนน"

 

 

 

เธอคงไม่ได้คิดว่าเขาจะออกไปจริงๆ  พอรู้ว่าเขาทำเท่านั้นเธอก็วิ่งมาคว้าแขนเขาไว้ไม่ให้วิ่งออกไปก่อนจะลากกลับเข้าอาคารเรียนเหมือนเดิม

 

 

 

 

"โอ๊ยย ปืนจะซื่อเกินไปแล้วนะ พี่ล้อเล่นค่ะ"

 

 

คนจะวิ่งออกไปทำหน้าไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่

 

 

"อ้าว ไหนพี่บอกไม่ยุติธรรมล้อเล่นไม่ได้นะครับ ผมซีเรียส"

 

 

สิมิลันมองเขาแบบเหวอนิดๆ           

 

"นี่..ซีเรียสขนาดนั้นเลยหรอ พี่พูดเล่นเฉย ๆ ค่ะ"

 

 

เชื่อด้วยแฮะ

 

 

"โอ๊ยย พี่ขอโทษ ไม่คิดเลยว่าจะจริงจังขนาดนี้ เอาไว้คราวหลังพี่จะระวังนะคะ"

 

รุ่นพี่สาวที่ตัวเล็กอยู่แล้วดูจะตัวเล็กลงกว่าเดิม เธอได้แต่ก้มหน้าแล้วก็หัวเราะแหะๆ เท่านั้น

 

"ขอโทษค่าา"

 

 

ไม่แกล้งก็ได้

 

 

"ผมล้อเล่น"

 

คราวนี้คนแกล้งตอนแรกเลยทำหน้าเหวอกว่าเดิม

 

 

 

"อ้าว กลายเป็นว่าพี่โดนแกล้งคืนซะแล้ว ฮ่า ๆๆๆๆ โอเค หายกัน"

 

 

สิมิลันหัวเราะอีกครั้ง   ยุทศาสตร์ยื่นมือออกไปขอกระเป๋าของตัวเองคืน ตามองไปที่ข้อมือตัวเองที่อีกฝ่ายจับอยู่

 

"กระเป๋าผม"

 

 

"เมื่อกี้แกล้ง แต่ตอนแรกจะวิ่งไปจริงๆนะครับ"

 

 

สิมิลันยื่นกระเป๋าคืนมาให้แล้วปล่อยข้อมือเขาออก  ดูจะแปลกใจที่เขาบอกว่าจะวิ่งออกไป

 

 

"หา จะวิ่งไปจริงดิ แล้วจะวิ่งไปทำไมให้ตัวเองเปียกละคะ ให้พี่เปียกคนเดียวก็พอแล้ว ฮ่า ๆๆๆๆๆๆ"

 

 

ทำไมถึงจะวิ่งออกไปน่ะเหรอ? 

 

 

 

"ก็จะได้เป็นเพื่อนพี่ปั้น...มั้งครับ"

แต่เป็นเพื่อนไม่ได้ เลยเป็นน้องไปก่อน ฮะๆ"

 

 

เขาไม่รู้ว่าทำไมถึงพูดแบบนั้นออกไป

แต่ก็ดีที่สิมิลันไม่ได้เอะใจอะไร

 

"ฮะ ๆๆๆ ไม่ต้องขนาดนั้น คนนึงแห้งคนนึงเปียกน่ะดีแล้ว"

 

 

"อีกอย่าง ทำไมจะเป็นเพื่อนไม่ได้ เป็นได้สิ เพื่อนรุ่นน้องไงคะ การจะเป็นเพื่อนกันไม่ได้จำกัดอายุซักหน่อยนี่เนอะ"

 

 

แถมยังยิ้มกว้างมาให้เขาเหมือนที่เคยทำอีกต่างหาก

 

 

"ผมไม่กล้าเป็นเพื่อนพี่หรอก   จะว่าไงดี...คือ มัน ไม่ได้มั้งครับ แหะๆ"

 

 

สิมิลันกระพริบตาปริบๆแบบไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่

 

 

"แล้วทำไมจะไม่ได้ล่ะคะ"

 

 

ที่เป็นเพื่อนกันไม่ได้น่ะเหรอ….

 

 

"ก็เราเป็นพี่น้องกันไงครับ"

 

 

เขาตอบไปแบบจริงจัง แต่ก็นั่นแหละ สิมิลันก็ยังคงไม่ได้อะไรกับสิ่งที่เขาพูด

 

 

"เป็นพี่น้องก็เป็นเพื่อนได้นะคะ ไม่เห็นเป็นไรเลย"

 

 

อาจจะเป็นก็ได้ ใครจะรู้

 

"เอ้อ ช่างมันเถอะครับ"

 

ยุทธศาสตร์ตัดสินใจเปลี่ยนเรื่องสนทนากันเสียเฉยๆ  เขารู้สึกราวกับว่าถ้าพูดออกไปมากกว่านี้อาจจะมีอะไรที่ไม่ควรหลุดออกมา  หรือไม่มันก็ยังไม่ถึงเวลาอันจำเป็นที่จะต้องคุยกับพี่สาวคนนี้  ซึ่งสิมิลันก็ไม่ได้เซ้าซี้ถามต่อ

 

 

"ไม่รู้เมื่อไหร่ฝนจะหยุดนะครับ"

 

สิมิลันมองออกไปข้างนอก มันยังคงดูอึมครึมไม่ต่างจากบรรยากาศใต้อาคารเรียน ต่างก็เพียงไม่มีฝนตกลงมาเท่านั้น

 

"พี่ว่าคงอีกนานแหละนะ"

 

สงสัยฝ่ายหญิงคงเริ่มรู้สึกหนาวเลยเดินไปนั่งลงกับพื้นแล้วคว